Okres odrodzenia to w dziedzinie architektury powrót do wzorów klasycznych.
Architektura renesansu nawiązuje do tradycji, jej początki przypadły po okresie gotyckim w Italii. W tym okresie nastąpił szybki rozwój nauk humanistycznych i przyrodniczych. W budownictwie mury budowano z cegły i kamienia łupanego. Nowością były tynki, którymi zaczęto pokrywać ściany z cegły. Mury z kamienia zaczęto pokrywać płytkami ciosowymi. Konstrukcje budowli wzorowano na budownictwie rzymskim i bizantyjskim. W sklepieniach były lunety pełniące rolę otworów okiennych, co było cechą charakterystyczną dla tej epoki. Otwory okienne były okrągłe, duże, trójskrzydłowe. Mimo wzorowania się na budownictwie rzymskim sklepienia znacznie różniły się od sklepień rzymskich gdyż były kolebkowe i półkoliste. W budowaniu konstrukcji nie wprowadzano nowych metod, wykorzystywano stare i sprawdzone rozwiązania. Konstrukcje były solidne i wytrzymałe. Zaczęto wprowadzać barwną kolorystykę. Najsłynniejszym przykładem architektury renesansowej jest Bazylika Świętego Piotra w Rzymie.